Sa mere mala de Antoni Brundu a cura di Domitilla Mannu
Cando arribat s’istìu, in Casteddu b’at dies chi sa basca si nd’inguglit su chelu pro ti lu torrare solu sa note, a s’ora chi sos isteddos pioghen a sucutu supra sos ninnidos de su mare. A manu tenta, sos piciocos los apompian unu pro unu, contandelos chin basos e carignos chi non dian agabare mancu s’incrasa. In cussos seros trubat unu benticheddu lepiu lepiu chi illenat sos buddiores chi sas carchinas de su casteddu an ammuntonadu dae su manzanu. Cussas dies sun malas a colare e las timo a frebe ca mi paret de nde rugher a intro de s’Inferru. Su calore non bi lu bajulo, no l’apo mai arrampanadu. Dae cando arribat Pasca nde costodo mantas, gapotos, golfos, franeglias, mizas e totu su chi mi podet dare infadu in cussas dies chi su sole chircat de afranchiare su mundu chin sas ischintiddadas suas. Torro a bocare a campu totu a Sant’Andria, cando a bellu a bellu su sero torrat a si nde picare sas oras suas e cussu benticheddu de josso comintzat a batire unu pacu de abba. Cando pioghet a su nessi m’intrat gana de facher gherja. Pro chie istudiat sa temporada est che sa manu ‘e Deus… Pro chie istudiat…





