“Nadale in su monte” di Antonio Meloni
NADALE IN SU MONTE
M’ammento de unu Nadale passadu in su Monte cando aia unos set’annos. A iscola no fia ancora andadu. Babbu e mamma, chi ischiant leggere e iscriere pagu, no aiant presse de mi mandare a bidda pro frequentare sa prima elementare. Tantas cosas ancora no las ischia, ma su Nadale pro a mie fit una festa nodida, sa pius nodida.
Mamma no m’aiat mai nadu ite fit su Nadale, forsi ca no mi lu ischiat ispiegare o ca no lu ischiat mancu issa : pro a mie fit Nadale ca sa festa ruiat in su mese de Nadale. In custa die si respiraiat un’aria diferente: si sentiat una dulcura in coro, chi no si proaiat in nisciuna die de s’annu. Mamma , sa die, andeit a bidda e comporeit sa cariga, sa castanza e su mandarinu. Sa sera babbu atzendeit in sa ziminea unu bellu fogu, su fumu no pitigait nancu sos ojos: linna de niberu chi faghiat una fiama alluta e lutziga. In sa braja duos ispidos,mesu lados de anzone e su tataliu: in un’iscuta sa pinneta si pieneit profumu de peta arrustida.
Fit già totu prontu cando babbu neit a Nenaldu, frade meu pius mannu, de s’accultziare a s’isperiadolzu e betare una oghe a Antonandria chi esseret bennidu a chenare.
Antonandria fit un’omine sulteri chi faghiat su calvonaju pro si campare. Fit tritzile, ma de corria, affabile cun totu. A sa pinneta eniat cando si deviat leare sos zigarreddos chi mamma li atiat dae idda. Cando s’ istentaiat fit pro faeddare de sa gherra, chi isse aiat fatu in sos montes de su Carsu e pro contare calchi paristoria a nois minores, nd’ischiat aldanada: nos faeddaiat de Babbolcu, de Maria Pilonzana, de sa Mama de su sole, de su dragu Limba de fogu. A mie nde faghiat pesare su tuddu, ma cun frade meu minore sighiams su mantessi su contadu a ojos maduros.
Leggi tutto








