SABIENTZIA – CAPITULU 19
Settimu contrapassu: su Mar Rosso
1) Subra sos malos si ‘etteit, fintzas a sa fine, unu disdignu chena coro, ca Deus prevediat fintzas s’insoro tempus benidore,
2) chi cheret narrere, pustis de lis àere permissu de si che andare e de los àere fatos partire in presse, mudadu propositu, los aian apidos pessighidos.
3) Mentres chi, difatis, fin ancora occupados in sos luttos e pianghian subra sas tumbas de sos mortos, an leadu un’atera detzisione chena cabu, e pessighein comente fuidores sos chi gia aian
pregadu pro partire.
4) Los ispinghiat a-i custu puntu estremu unu destinu meritadu, chi los betteit in s’olvidu de sas cosas sutzessas, pro chi congruein sa punitzione, chi ancora mancaiat a sos turmentos insoro,
5) e mentres chi su populu tou s’incaminaiat in-d’unu ‘iazu istraordinariu, issos attoppein una morte singulare.
6) Tota sa creassione leaiat dae comintzu, in sa manera sua, una fromma noa, ponzende mente a sos cumandos tuos, pro chi fizos tuos esseren istados preservados sanos e salvos.
7) S’ideit sa nue coberrere de umbra s’accampamentu, terra sicca cumparrere inue innanti bi fit s’abba, un’istrada libera s’abberzeit in su Mar Rosso e una piana birde in giambu de sas abbas abbolotadas.
8) Inie passeit totu su populu tu, sos amparados dae sa manu tua, ispetadores de prodigios istupendos.
9) Che caddos in sa tanca, che anzones gioghende, cantaian innos a tie, Segnore, chi los aias liberados.
10) Ammentaian ancora sos fatos de s’esiliu insoro, comente sa terra, in giambu de bestiamine, produeit tzintzula, comente su riu, in giambu de pisches, batteit un’ammassu de ranas.
Leggi tutto