Eu, San Tommaso e Padre B. di Maria Teresa Inzaina
Una duminica comme tanti, di primmaera ghjà cuminciata illu calendariu ma ancora agrizza, sdorria. La sigunda di lu tempu di Pasca d’abbrili, comu si legghj illu fogliettu pa la Missa chi piddhu a l’ingressu di la ghjsgitta; primma era pocu più d’ una stanzia consacrata , ma di recenti è stata smannata e acconcia, grazie a l’ agghjutu di li tanti fideli di chistu rioni di periferia undi, più di vint’anni anni oramai, hani abbaltu una sedi di citài li missionari di la “ Madonna del Soccorso ”. La ghjesgia appalteni a iddhi, e faci palti di l’edifiziu undi stani . Ci capitigghja spissu d’andà a la missa chì, palchì sò comodi l’orari, è accultu a casa e v’ha un’ atmosfera guasi intima e di familia. Semu inn ‘ anticipu e vi so ancora posti libbari: ni puntemu dui accultu , in qualta fila, poi di pochi passi illu strintu di lu corridoiu centrali. Li soliti facci, chissi fittiani a la missa di la duminica sera; li fideli più assidui, umbé in coppia, ciòani e mancu cioani, si piddhani guasi sempri li matessi pusatogghj, fatti di catrei affiancati. La vicchjtta chi sta accultu, ghjratu proppriu lu biccu, è sempri illa primma fila, a lu latu destru, di fronti a lu bassurilievu doratu, un soli chi spagli li so’ rai illu muru e chjudi, addaretu a lu riquadru d’ unu sportellinu, lu sigretu di lu Tabernaculu. Alti si sciuarigghjani lu latu a manca, sutt’a la statua d’una Madonnina amurosa e sorridenti, igniru a lu capu una curona di stelli accesi, chi pari pugliendi in donu lu so’ fiddholu criatura. Ha sempri, a li pédi o a fiancu, vasetti cun tanti fiori chi palt’e più, specialmenti illa beddha stasgioni, venini da li cultili e da li cialdini di li casi accultu, dati di bon cori, e finz’e vettia, guasi a sfida di paru pa ca li polta più beddhi, da femini c’agghjutani a tiné la ghjsgitta sempri frunita e luccica. Solu inn’ occasioni solenni l’ addobbi sò più pumposi e ricchi, isciuti da mani abbili di fiurai chi sàni cumpunì cun frondi e fiori almunii dilicati, folmi di culori e profumi tantu beddhi cantu di poca dura; troppu custosi a cumparà pa li missionari ch’ accapìtani cun pazenzia da lu bon cori di la ghjenti dugna centesimu di mandà inn’agghjutu a ca , in tanti lochi sminticati di lu mundu, è apprittatu da lu bisognu. Ma chici arreani offèlti cun cioia par un ringraziamentu o una festa, oppuru abbati di lagrimi poi d’ adduluriti funerali cun tanti curòni, cuscini, mazzuli scalmintosi chi saria un piccatu lassàlli tutti a cannuccassi in tarra illu campusantu; cussì, comu si fussia una prichéra in più pa l’anima chi s’è dispiduta, mani friziunosi e devoti n’arrecani ancora a chista ghjsgitta, pa la Madonnina e pa l’altari: e dunca la ghiesgia non è mai sfrunita e no si spreccani dinà.





